24u in Hanoi

Hoewel het ontiegelijk vroeg is, gebeurt vanaf het moment dat we de stad binnenrijden alles tegelijk. Scooters schieten uit alle richtingen de baan op. Straatverkopers duwen hun karretjes tussen het verkeer door. Op het trottoir wordt gekookt, gegeten, geknipt, geslapen en gewerkt. De grens tussen straat en woonkamer blijkt hier eerder een suggestie dan een vaste regel.

Oud Kwartier

Onze eerste kennismaking met Hanoi speelt zich af in het Old Quarter, de historische wijk van de stad. De smalle straatjes vormen een doolhof. Op Google Maps rekenen staat niet altijd garant voor de gewenste afloop. Gelukkig maakt dat hier weinig uit. In Hanoi is verdwalen geen kunst, het is een activiteit.

Elke straat heeft wel iets dat de aandacht trekt. Een vrouw die twee manden fruit balanceert op een bamboestok. Een kapper die zijn klanten gewoon op het trottoir knipt. Een man die koffie drinkt op een plastic krukje dat naar Europese normen eerder geschikt lijkt voor een kleuter.

Ondertussen proberen duizenden scooters zich een weg te banen door straten die eigenlijk veel te smal lijken voor zoveel verkeer. En proberen toeristen, met de schrik voor eigen leven, te slalommen tussen de scooters en veilig de straat over te steken. De regel: nooit stoppen en een constante snelheid aanhouden. Gewoon gaan, niet nadenken en go with the flow. Maar de eerste stap op de rijbaan is toch altijd even slikken.

Oase van rust

Midden in alle drukte ligt het Hoàn Kiếm-meer. Na een ochtend vol getoeter voelt de omgeving van het meer bijna onnatuurlijk rustig aan. Lokale bewoners wandelen er rond, oefenen tai chi of zitten gewoon naar het water te kijken.

Via de opvallende rode brug stappen we naar de Ngoc Son-tempel, die op een klein eilandje in het meer ligt. Het is een van die plekken waar toeristen en locals elkaar ontmoeten. Ik geef toe dat ik minstens evenveel tijd besteed aan het observeren van de mensen rondom de tempel als aan de tempel zelf.

Straatfotograaf in opleiding, remember.

Een onverwachte kathedraal

Wie enkele dagen door Hanoi wandelt, verwacht veel dingen tegen te komen. Tempels. Straatverkopers. Scooters. Heel veel scooters. Wat we minder verwachten, is een neogotische kathedraal die zo in een Europese hoofdstad zou kunnen staan.

Toch duikt de St. Joseph's Cathedral plots op tussen de drukke straten van het centrum. Met haar grijze gevel, hoge torens en gotische ramen vormt ze een opvallend contrast met de rest van de stad. De kerk werd gebouwd tijdens de Franse koloniale periode en dat zie je meteen.

Het plein voor de kathedraal bruist van het leven. Toeristen maken foto's, jongeren spreken af met vrienden en rondom de kerk zitten de terrassen goed vol. Terwijl we even plaatsnemen om alles gade te slaan, valt opnieuw op hoe Hanoi voortdurend contrasten combineert. Een katholieke kathedraal naast Vietnamese koffiehuizen. Koloniale architectuur tussen Aziatische straattaferelen. Rust vlak naast chaos.

De kathedraal is gesloten. We opteren voor een zitje in een van de koffiehuizen met uitzicht op de lokale Notre-Dame. De uitbaters zijn supervriendelijk, maar spreken geen woord Engels. Met wat creatieve gebaren plaatsen we onze bestelling.

Koffie, next level

Vietnam is na Brazilië een van de grootste koffieproducenten ter wereld. Dat schept verwachtingen.

De bekendste lokale specialiteit is zonder twijfel eierkoffie. Koffie met opgeklopt eigeel klinkt eerlijk gezegd als iets wat ontstaat wanneer iemand per ongeluk het verkeerde recept volgt. Maar het is (te) lekker. De romige schuimlaag doet denken aan een dessert, terwijl de sterke Vietnamese koffie voor het nodige tegengewicht zorgt.

We proberen ook gezouten koffie. Opnieuw een combinatie waarvan je vooraf niet meteen denkt: dit moet ik proberen. En opnieuw: bingo!

Voor mij is het de start van drie weken eierkoffie en gezouten koffie slurpen in Vietnam.

Soep als ontbijt

Ook op culinair vlak stelt Hanoi niet teleur.

De dag begint met een dampende kom pho. Overal in de stad zitten locals al vroeg aan een kom geurige bouillon met noedels, kruiden en rundvlees.

Voor de lunch of een snelle hap onderweg kiezen we vaak voor een banh mi. Het Vietnamese stokbroodje is een erfenis van de Franse koloniale periode en bewijst dat sommige culturele kruisbestuivingen bijzonder geslaagd kunnen uitdraaien. De Vietnamezen hebben van de Franse baguette een culinaire topper gemaakt. De baguette 2.0 als het ware. Goedkoop, vers en vooral ontzettend lekker.

Tour de Vietnam

Onze ochtendwandeling rond het Hoàn Kiếm-meer heeft vandaag een verrassing in petto. We komen midden in een wielerwedstrijd terecht. Onverwacht.

Het centrum van Hanoi is afgezet en langs het parcours staan veel toeschouwers en promomeisjes. Hier wordt de derde etappe van de HTV Cup (de Ho Chi Minh City Television Cup) gereden. Het peloton raast 25 keer rond het meer, goed voor 42,5 kilometer.

Een leuke verrassing, want het iconische decor van het Hoàn Kiếm-meer geeft de wedstrijd extra sfeer. Voor de wielerfanaten: de Nieuw-Zeelander Zachary Patrick Peterson wint de etappe en verovert daarmee – voorlopig - de gele leiderstrui.

Treinstraat

Van alle plekken in Hanoi is Train Street waarschijnlijk degene die het moeilijkst uit te leggen valt aan mensen die er nooit geweest zijn.

Stel je een steegje voor. Voeg daar veel cafés met terrasjes aan toe. Leg een spoorlijn in het midden en laat daar meerdere keren per dag een trein passeren.

Wanneer het tijdstip van passage nadert, verdwijnen tafeltjes, stoelen en nieuwsgierige toeristen plots richting de gevels. Enkele minuten later dendert de trein rakelings voorbij.

Ter info: de spoorlijn lag er eerst. De huizen kwamen later. Veel later. Naarmate Hanoi groeide, werd er steeds dichter tegen de rails gebouwd. Blijkbaar hanteerden stadsplanners destijds een andere definitie van 'veilige afstand' dan wij vandaag.

Absurd? Zeker.

Indrukwekkend? Absoluut.

Waterpoppen

Na alle drukte sluiten we onze avond af met een bezoek aan een traditionele waterpoppen show.

Deze eeuwenoude kunstvorm ontstond in de overstroomde rijstvelden van Noord-Vietnam, waar poppenspelers hun verhalen boven het water opvoerden.

Ook zonder één woord Vietnamees te begrijpen, volgen we moeiteloos de verhalen. Muziek, beweging en humor doen de rest.

Eerste indruk

Na 48 uur in Hanoi zijn we nog niet gewend aan de chaos.

We kijken nog steeds drie keer extra wanneer we een straat oversteken. We worden nog steeds verrast door wat zich allemaal op een trottoir afspeelt. En we blijven ons verbazen over de hoeveelheid scooters die in één stad passen en over wat ze allemaal op hun bagagedrager stapelen.

Maar precies dat maakt Hanoi zo fascinerend.

De stad vraagt geen tijd om indruk te maken. Ze doet dat gewoon meteen.

Luid. Chaotisch.

Levendig. En met verrassend lekkere koffie.