Hulst (NL) - Twee festivals in evenveel weken?! En dat na jaren zonder één concert of festival. Er wordt al luidop gevraagd of ik mijn tweede jeugd beleef.

Putte, Kalmthout, Retie – Belofte maakt schuld. Ik postte al eerder twee blogs over fotografie vanuit een fotohut. En ik beloofde er nog eentje. 

Poperinge – Wat staat er in de omschrijving van deze blog? "Soms met een vleugje rock 'n' roll." Toegegeven, daar was nog niet veel van te merken. Daar komt nu verandering in.

Beersel, Asse, Dilbeek - Vorig jaar schreef ik al hoe Oude Geuze opnieuw uitgegroeid is tot één van de meest karaktervolle bierstijlen van België. Die revival is intussen alleen maar sterker geworden. Oude Geuze is vandaag geen verborgen parel meer voor een handvol kenners, maar een bierstijl met internationale uitstraling. De ziel van lambiek blijft stevig verankerd in het Pajottenland en de Zennevallei.

Kalambaka – We hebben een extra fotoshoot voorzien op het Meer van Kerkini, onder leiding van ‘onze’ kapitein Anestis. Gisteren hadden we een mooie opkomende zon tijdens onze ochtendsessie. Vandaag is de lucht grijs en breken regendruppels het oppervlak van het meer. Maar we hebben een afdak, een (verse) doos met 20 kg vis en de ambitie om met een flink gevulde geheugenkaart naar huis te gaan.

Kerkíni - De beslissing was gevallen: ik ging kroeskoppelikanen fotograferen op het Meer van Kerkini, in het noorden van Griekenland.  En ik ging alleen. Tot enkele collega-hobbyfotografen wél zeer veel interesse toonden in mijn plan. Toen ging ik niet meer solo.

Mechelen – de stad van de Sint‑Romboutstoren, het gezellige Begijnhof, de al even gezellige Vleeshalle en – last but not least – de thuis van Gouden Carolus. In het hart van deze stad, verscholen tussen eeuwen geschiedenis en verhalen, staat brouwerij Het Anker. Het is één van de oudste brouwerijen van het land. Ambacht en innovatie? Die huppelen hier hand in hand door de koperen brouwketels.

Antwerpen – Het is officieel. Ik ben een waterpolowedstrijdfotograaf. Voor één dag toch. De locatie van vandaag: het Olympisch Zwemcentrum Wezenberg aan de Desguinlei in Antwerpen.

Op een steenworp van de Jordaanse metropool Amman ligt Madaba. Het is een stad die meteen charmeert. Bekend als de ‘Stad van de Mozaïeken’ vormt ze een unieke mix van oudheid en moderne Jordaanse cultuur. Terwijl we door de smalle straatjes wandelen, voel ik de warme, ontspannen sfeer die Madaba zo bijzonder maakt.

Drijven in de Dode Zee. Het staat al jaren op mijn verlanglijstje, en nu we toch in de buurt zijn, móét het gebeuren. Midden tussen Jordanië en Israël, bijna 430 meter onder zeeniveau, ligt dit wereldberoemde zoute meer. Het landschap oogt bijna buitenaards: ruige bergen, dorre, kale vlaktes en een wateroppervlak dat glinstert alsof het van glas is, omzoomd met een ruwe, witte rand. Een rand van zout.

De woestijn van Jordanië betovert mij nog meer dan de iconische stad Petra. Wadi Rum, ofwel  de ‘Vallei van de Maan’,  is een adembenemend natuurreservaat in het zuiden van het land. Beroemd om zijn spectaculaire rotsformaties, uitgestrekte zandvlaktes en rijke nomadische cultuur. Dit UNESCO-werelderfgoed serveert bezoekers een uitzonderlijke mix van natuurlijke schoonheid, geschiedenis en avontuur.

Petra, de legendarische Roze Rode Stad is dé reden waarom velen Jordanië op hun bucketlist zetten. Terecht.Deze mysterieuze stad, diep verscholen tussen zandstenen kliffen, was ooit de hoofdstad van het Nabateese Rijk. Vandaag is ze UNESCO-Werelderfgoed én een van de zeven nieuwe wereldwonderen. Een plek waar elke steen, elke doorgang en elke schaduw een verhaal vertelt over handel, cultuur en macht.

Al-Karak – Er zijn van die plekken waar je weinig of geen verwachtingen van hebt maar die je volledig omverblazen. Wadi Bin Hammad in Jordanië is zo’n plek. Een kloof, vol varens en palmbomen, kabbelend water, midden in een dor en stoffig landschap. Alsof je plots in een andere wereld stapt.

Jerash, Amman – “Jordanië? Is dat niet gevaarlijk?”De vraag lag voor de hand. Jordanië ligt immers gekneld tussen Israël, de Westelijke Jordaanoever, Syrië en Irak. Mooi in het midden van het grootste geopolitieke kruitvat ter wereld.Het antwoord is simpel: nee, absoluut niet. Jordanië is verrassend veilig, ongelooflijk mooi en de mensen zijn supervriendelijk. En, last but not least: het eten is er heerlijk én spotgoedkoop.

Antwerpen - Het is officieel. Ik ben een funeraire fotograaf. Voor 1 dag toch. Zo’n fotografiesessie op een kerkhof blijft een beetje dubbel. Maar ik ben absoluut niet de enige die zich aangetrokken voelt tot de stilte, de mysterieuze sfeer en de imposante praalgraven op binnen- en buitenlandse begraafplaatsen. Er zijn boeken over verschenen en er bestaan gespecialiseerde websites waar kerkhoffotografen hun beelden, locaties en tips delen. Business as usual, dus. De dood is, naast een deel van het leven, ook een deel van onze cultuur. En dus ook van de fotografiecultuur. Opnieuw stel ik mij open voor zoveel mogelijk soorten fotografie. Om te ontdekken en te ervaren. Dus zet ik mijn dubbel gevoel even opzij en jaag ik vandaag op begraafplaatsprentjes.

Kalmthout – Een half jaar geleden postte ik een van mijn allereerste blogs. De titel: Fwiet! Ik vertelde toen over mijn nieuwe ervaringen als schuilhut fotograaf. Een ervaring die – toegegeven – smaakte naar veel meer. Daarom presenteren we vandaag Fwiet, de sequel. Ofwel: Fwiet, fwiet!

Na een wandeling langs Unter den Linden, de Brandenburger Tor, de Muur en de Fernsehturm is het tijd voor een ander pad. Deze keer voert de route van religieus erfgoed en cultuur via politieke macht naar pure straatkunst, een tocht die opnieuw laat zien hoe veelzijdig Berlijn is.

Berlijn – Dit is niet mijn eerste Berlijn-bezoek. Tijdens een van mijn vorige levens kwam ik hier minstens één keer per jaar. Ik zag de stad toen vanuit een taxi, of vanuit een trein, tram of bus. Onderweg van en naar de Messe Berlin, van vergadering naar vergadering. Het echte Berlijn? Nog nooit gezien. Maar daar ga ik vandaag verandering in brengen. Te voet. Ik ga voor een wandeling die start in het hart van de stad, langs monumenten die iedereen kent, en eindigt bij de toren die altijd over je waakt: de Berliner Fernsehturm. Elke stap vertelt een stukje geschiedenis.