Fwiet, fwiet!

Geduld is nog steeds niet mijn sterkste kant. Net zomin als het gebruik van de traditionele plasfles of het – nog beruchtere – emmertje. In deze hutten primeert het lokken en observeren van vogeltjes immers op persoonlijk comfort. Mijn kennis van de inlandse vogels? Die is nog steeds beperkt, maar ik ken intussen wel het verschil tussen een mus en een merel.
Een ornitholoog zal ik nooit worden en dat hoeft ook helemaal niet.

Voor wie mijn vorige blogs heeft gemist: het principe is nog onveranderd. Ik heb me voorgenomen om me open te stellen voor zoveel mogelijk soorten fotografie. Om te ontdekken en te ervaren. Dus zet ik al mijn vooroordelen en bezwaren opzij en jaag ik opnieuw op vogelprentjes.

 Schuilhuisje

Wie ambities heeft als schuilhut fotograaf vindt in het noorden van Antwerpen een bijzonder mooi aanbod. In Kalmthout en omstreken biedt Glenn Vermeersch elf fotohutten aan. Daar hangt een prijskaartje aan. Maar je zit in zo’n houten schuilhut met spiegelglas en een vijvertje voor de deur wel op de eerste rij om de nietsvermoedende, poserende vogels vast te leggen op je geheugenkaart. Waar we ons gaan ingraven? In een akkervogelhut en in een vogelhut gelegen tussen bos en landbouwgebied.

De akkervogelhut

Waar zitten we vandaag? In het overgangsgebied van een voormalige boomkwekerij naar akkers, ruigten en heggen. Denk vooral aan kleinschalige landbouw van vervlogen dagen. Op welke vogels we vandaag ‘jagen’ met onze camera? Op de grasmus, de tjiftjaf, de koekoek, de fitis, de spotvogel, de witte en de gele kwikstaart. Misschien passeert er ook een vosje, een ree, een haas of een konijn. In een akkervogelhut kan het allemaal. Op de geheugenkaart van de Pentax K1 Mark II is ruimte voor een paar duizend foto’s. Over digitaal geheugen hoeven we ons voorlopig geen zorgen te maken. De Kalmthoutse natuur heeft vandaag een verrassing voor ons: een dominante pauw claimt de vijver voor de vogelhut. Zowat alle andere vogels geven voorrang aan de vogel met de grote, indrukwekkende klauwen. Een pauw stond nochtans niet in het lijstje met te verwachten soorten. Vanaf het moment dat het grote beest uit het zicht verdwijnt, schuiven alle vogels uit de buurt aan voor een hapje, een drankje of een bad.

Spotvogel

Passeren doet hij maar heel even: de Hippolais icterina (ook wel de spotvogel of mockingbird genoemd). De kleine zomergast van amper 20 gram komt elk jaar vanuit Afrika naar onze regionen. Het beestje heeft een opvallende zang met fluittonen en verrassende imitaties van andere vogels. Met zijn groenige rug en gelige borst is het een opvallende verschijning. Naar het schijnt is de spotvogel een brenger van goed nieuws: zijn aanwezigheid is een teken van een gezonde natuur. Waar hij zingt, is het landschap nog levend – vol insecten en struiken. Heb ik van horen zeggen.

Zwartkop

We hoorden het herkenbare gezang al vaak, maar kregen nog nooit een zwartkop (Sylvia atricapilla) voor onze lens. De heldere, melodieuze zang klinkt als een fluitconcert vol energie en precisie. Soms wordt hij wel eens verward met de nachtegaal. Waar de naam vandaan komt? Die dankt hij aan zijn uiterlijk: het mannetje draagt een diepzwart petje, het vrouwtje heeft een bruine kruin. Verder is hij bescheiden grijs van kleur, met een zachte uitstraling die perfect past bij zijn muzikale karakter. De zwartkop heeft een voorliefde voor struikrijke tuinen, bosranden en parken. Hier overleeft het vogeltje op een dieet van insecten en bessen.

Vogelmagneet

We doen er nog een extra vogelhut bij: een exemplaar dat ligt tussen een oud bos en een open landbouwgebied. Er is een vervallen koeienstal in de buurt. Die geeft niet alleen extra karakter, maar werkt ook als vogelmagneet. In deze overgangszone heb je de kans om zowat alle inlandse vogelsoorten voor je lens te krijgen. Het lijstje voor vandaag: de appelvink, de grote lijster, verschillende mezensoorten, de boomklever, de grote bonte specht, de boomkruiper, de graspieper, de spreeuw, de wulp en de kievit.

Groenling

We hebben geluk! De vogelsoorten op het lijstje komen systematisch poseren aan het vijvertje voor de hut. De kers op de spreekwoordelijke taart? Een familie groenlingen (Chloris chloris). De jongen zijn net uit het nest en de oudjes moeten constant eten aanvoeren. De vliegvlugge jongen wachten ongeduldig op ma en pa om vervolgens dominant hun deel van de insecten en zaden op te eisen. Het tafereel is niet alleen mooi, het is ook hoopgevend. De groenling heeft een moeilijke tijd doorgemaakt. Na een periode van achteruitgang herstelt de soort zich langzaam, geholpen door natuurvriendelijke tuinen en het aanbod van wintervoer.

De zon zakt en de laatste fluittonen sterven weg boven de Kalmthoutse velden. Soms hoef je niet ver te reizen om verwonderd te raken. Een houten hokje met spiegelglas volstaat. En nu snel naar huis, voor het voeren van een ander soort jong: de laptop. Goed voor een avond en nacht vol fotobewerking. 

Lees & bekijk ook Fwiet!

Binnenkort op deze pagina's: Fwiet, fwiet, fwiet!