Kerkíni - De beslissing was gevallen: ik ging kroeskoppelikanen fotograferen op het Meer van Kerkini, in het noorden van Griekenland. En ik ging alleen. Tot enkele collega-hobbyfotografen wél zeer veel interesse toonden in mijn plan. Toen ging ik niet meer solo.
Op een februarimorgen staan we dan aan de oever van het Meer van Kerkini. Kapitein Anestis brengt ons tot bij de imposante vogels met een warrig kapsel en een spanwijdte van meer dan drie meter. Daarmee behoort de kroeskoppelikaan in het vogelrijk tot de absolute top qua grootte.
All-you-can-eat buffet
De kroeskoppelikaan zit niet zomaar op het Meer van Kerkini. Deze locatie is eigenlijk één groot vijfsterrenresort voor pelikanen. Het water is ondiep, dus vissen is er makkelijk. Er is een overvloed aan voedsel, weinig verstoring en volop veilige rustplekken op zandbanken en tussen het riet. Bovendien is Kerkini in de winter een belangrijke overwinteringsplek op hun trekroute naar Zuidoost‑Europa. Kortom: een all-you-can-eat buffet, een kamer met uitzicht en amper toeristen.
En dan is er hun uiterlijk. In het voorjaar zijn ze op hun allermooist. Het broedseizoen is in aantocht en dat betekent: showtime. Hun normaal wat grijze verenkleed kleurt helder wit. De krullerige veren op hun kop, waar ze hun naam aan danken, lijken extra wild en waaien sierlijk naar alle kanten. En het meest opvallende attribuut op dit moment: de feloranje keelzak, als prachtig contrast met het witte verenkleed. Dus ja, als je de vogels in hun meest glamoureuze versie wilt zien, met coupe “net uit bed maar fantastisch” en een attitude van een internationaal topmodel, dan is de winter op het Meer van Kerkini hét moment.
Snackbar
Kapitein Anestis weet precies wat hij doet. In zijn overdekte bootje glijden we over het water terwijl de eerste pelikanen nieuwsgierig dichterbij komen. We zijn voorzien van lekkers, we hebben een lokmiddel bij. Vandaag charterden we niet alleen een boot met kapitein ter beschikking, maar ook een doos met twintig kilo vis. Twintig. Kilo. Vis.
Dit is het moment waarop ik besef dat we officieel gepromoveerd zijn tot varende snackbar. Zodra de vis het water raakt, verandert het meer in een fladderend spektakel. Vleugels klappen, water spat op, snavels duiken als professionele synchroonzwemmers, maar dan met meer chaos en drama.
Ik zit voorin de boot met mijn camera in de aanslag en voel me even een National Geographic‑fotograaf. Tot er een pelikaan zó dichtbij komt dat ik alleen nog een gigantische snavel in beeld heb. Close‑up? Zeker. Compositie? Discussieerbaar.
De pelikanen zijn in deze periode niet alleen mooier, maar ook actiever en expressiever. Er wordt gebaltst, geknikt, geposeerd en af en toe flink geruzied. Ideaal voor actiefoto’s. In de zachte winterzon, met mistflarden boven het water, lijken de vogels bijna licht te geven. Het Meer van Kerkini zorgt voor een prachtig decor, met de bergen die zacht aftekenen tegen de ochtendlucht. In de verte zie ik aalscholvers. Maar de hoofdrol is vandaag weggelegd voor de befaamde kroeskoppelikanen die systematisch de kist met twintig kilo vis leeg snoepen.
Wetlands
Na onze ochtendsessie stappen we in de auto voor een rondje rond het meer. De wetlands rond Kerkini zijn minstens zo idyllisch. Rietkragen wiegen in de wind, modderige paadjes slingeren langs het water en bij elke bocht verwacht ik een nieuwe verrassing. Meestal komt die ook, in de vorm van nog meer vogels. Wat het Meer van Kerkini zo bijzonder maakt, is de combinatie van pure natuur en authentieke Griekse sfeer. Geen massatoerisme, geen rijen souvenirwinkels, maar vissersbootjes, modderige laarzen en heel veel vogels.
Klooster
Niet ver van de oevers van het rustige Meer van Kerkini ligt een plek waar de tijd lijkt te vertragen: de Holy Hermitage of Timios Prodromos. Verscholen tussen heuvels en natuur is dit geen eeuwenoud klooster met een lange middeleeuwse geschiedenis, maar een relatief jonge gemeenschap met een duidelijke link naar eeuwenoude tradities.
De hermitage werd gesticht in 1981, in een periode waarin het monastieke leven in Griekenland opnieuw begon te bloeien na decennia van afname. Hoewel de gebouwen modern zijn, is de spirituele inspiratie dat allerminst. De naam ‘Timios Prodromos’ verwijst naar Johannes de Doper, een figuur die in de orthodoxe traditie symbool staat voor onthouding, eenvoud en voorbereiding.
Gastvrijheid
Vandaag bestaat de gemeenschap uit een dertigtal (vooral jonge) zusters. In een tijd waarin religieuze roepingen in veel delen van Europa afnemen, is dat opmerkelijk.
De zusters leven in een strak maar evenwichtig ritme van gebed en arbeid. Sommigen houden zich bezig met iconenschilderkunst, anderen met naaiwerk, landbouw of het ontvangen van bezoekers. Vooral dat laatste valt op.
Wanneer we halt houden op de parking naast het klooster, komt één van de zusters vragen of we interesse hebben in een bezoek. De poorten zijn gesloten, maar voor ons opent ze die met veel plezier. We worden vriendelijk ontvangen, krijgen een rondleiding en zelfs iets te eten en te drinken. Dit is gastvrijheid ten top. We mogen overal foto’s nemen. Alleen de kapel is een uitzondering op die regel. En dat is wel jammer. De fresco’s, in combinatie met de kamervullende kroonluchter, zijn indrukwekkend.
De zusters vertellen dat er “vroeger honderden monniken waren”. Daarmee verwijzen ze niet naar hun eigen klooster, maar naar een bredere geschiedenis. In de bloeitijd van het Byzantijnse Rijk telden sommige kloosters inderdaad honderden bewoners. Vandaag zijn zulke aantallen zeldzaam. De dertig zusters aan het Meer van Kerkini vormen geen restant van een verdwenen wereld, maar eerder een compacte, levende kern ervan.
Avondzon
De zon gaat stilaan over in avondmodus. We ronden onze rit rond het Meer van Kerkini af en stoppen nog even aan enkele fotogenieke plekjes. De kroeskoppelikanen zoeken intussen, voldaan van al de gratis vis, hun slaapplekken op. We genieten van de rust en de frisse avondlucht.
Het Meer van Kerkini is even helemaal van ons. En morgen weer van een groep pelikanen, die zich afvragen waar dat all-you-can-eat buffet naartoe is.
Reactie plaatsen
Reacties