Kalambaka – We hebben een extra fotoshoot voorzien op het Meer van Kerkini, onder leiding van ‘onze’ kapitein Anestis. Gisteren hadden we een mooie opkomende zon tijdens onze ochtendsessie. Vandaag is de lucht grijs en breken regendruppels het oppervlak van het meer. Maar we hebben een afdak, een (verse) doos met 20 kg vis en de ambitie om met een flink gevulde geheugenkaart naar huis te gaan.
Door het miezerige weer van vandaag zien de pelikanen er een beetje anders uit. De wilde, wuivende kroeskop van gisteren ligt vandaag glad en glanzend. Kroeskoppelikaan: van punk- naar rock-’n-rollkapsel. De vogels zijn vandaag nog gewilliger dan gisteren, maar zeker zo opportunistisch als er vis aan te pas komt.
Werelderfgoed
Na onze tweede pelikaanfotoshoot verkassen we naar Centraal-Griekenland. Een tocht van flink wat kilometers. Waarom? We zijn nu toch in Griekenland en er is nog een beetje plaats op onze geheugenkaarten. Dus waarom niet even langs het fotogenieke Meteora?
Het gebied met de kloosters werd in 1988 op de Werelderfgoedlijst geplaatst. Zowel vanwege de uitzonderlijke natuurlijke rotsformaties als de historische en culturele waarde van de kloosters. De combinatie van indrukwekkende geologie en eeuwenoude monastieke architectuur maakt het uniek in de wereld: je hebt hier zowel een natuurwonder als cultureel erfgoed in één.
Grappig detail: de UNESCO-notering benadrukt niet alleen de kloosters zelf, maar ook het landschap eromheen. De hele vallei is dus beschermd, niet alleen de kloosters, maar ook de spectaculaire ‘zwevende rotsen’.
Gelegen in Centraal-Griekenland, niet ver van de stad Kalambaka, rijzen honderden meters hoge zandsteenpilaren op uit de vlakte. De rotsen zijn miljoenen jaren oud en hebben een dramatische geschiedenis. In de 14e en 15e eeuw ontdekten monniken dit als de perfecte plek om zich terug te trekken: moeilijk bereikbaar, stil en met een Instagram-proof uitzicht voor de eeuwigheid.
Teletijdmachine
Het idee van Meteora is simpel: als je weg wilt van de chaos van de wereld beneden, klim je gewoon een duizend meter hoge rots op. Monniken bouwden hier kloosters die lijken te zweven boven de aarde, met smalle trappen en touwen om materialen omhoog te hijsen. Oorspronkelijk waren er 24 kloosters, maar er zijn er nog zes actief. Elk van de kloosters heeft zijn eigen charme en verhaal.
Wat Meteora uniek maakt? Je waant je hier in een teletijdmachine. De moderne wereld is veraf. Deze plek heeft een absoluut wow-effect.
Wandelen tussen de kloosters is alsof je een Grieks avontuurboek binnenstapt. Van boven zie je de vallei met kleine dorpjes, rivierlopen en eindeloze groene vlaktes. De zes actieve kloosters zijn:
- Great Meteoron – het grootste en oudste, met indrukwekkende fresco’s.
• Varlaam – beroemd om zijn panoramische uitzicht.
• Agios Stefanos – klein, charmant en relatief rustig.
• Roussanou – roze stenen en mooi onderhouden.
• Holy Trinity – bekend van films (o.a. de James Bondfilm For Your Eyes Only uit 1981).
• St. Nicholas Anapausas – compact, maar met prachtige schilderingen.
Selfie-kampioen
We hebben misschien niet de beste dag uitgekozen voor ons bezoek. Niet alle kloosters zijn vandaag toegankelijk. Zo kunnen we alleen van de buitenkant het Great Meteoron bewonderen. Jammer, want de legendarische fresco’s wilden we zeker zien.
Bij de buren hebben we meer geluk: het klooster van Varlaam. Dit klooster is een beetje de selfie-kampioen van Meteora. Je kijkt uit over de vallei. Binnenin vind je fresco’s uit de 16e eeuw, kleurrijk en bijna cartoonachtig in hun detail. Het is een beetje zoals een middeleeuwse Instagram-feed, maar dan met wierook en kaarsen.
Varlaam is toegankelijk via een brede trap (dus geen touwen of ladders nodig), wat het een stuk comfortabeler maakt voor iedereen zonder berggeitambities.
Niet voor elk mooi beeld moet je hier betalen. Op de route van het ene naar het andere klooster zoeken toeristen het mooiste plekje om hun Instagramfoto’s te maken. Op weg naar Agios Stefanos stoppen we meer dan eens op zo’n plek met uitzicht op de typische rotsen en kloosters.
Onze laatste fotostop is bij Agios Stefanos, een klooster dat net zo charmant is als zijn naam suggereert. Dit klooster ligt iets lager dan Varlaam en is een stukje rustiger. Hier merk je meteen de sereniteit van Meteora: het geluid van de wind en de vogels. Binnen zijn de fresco’s eenvoudiger, maar nog steeds betoverend. Agios Stefanos voelt alsof je een klein geheimpje hebt ontdekt dat de massa voorbijloopt.
We sluiten de Griekenlandervaring op gepaste wijze af: met Griekse salade, souvlaki, tzatziki en keftedes, zeg maar de Griekse versie van onze gehaktbal.
Geen zonsondergang, geen perfecte blauwe lucht, maar wel pelikanen met een rock-’n-rollkapsel en kloosters die de zwaartekracht trotseren. Het is meer dan voldoende. De geheugenkaarten zitten vol, de benen zijn moe en de honger is gestild. Missie geslaagd. Team pelikaan mag naar huis.
Reactie plaatsen
Reacties