Hulst (NL) - Twee festivals in evenveel weken?! En dat na jaren zonder één concert of festival. Er wordt al luidop gevraagd of ik mijn tweede jeugd beleef.
Soms heb ik het even gehad met voorspelbare affiches en telkens weer dezelfde bands. Op zulke momenten vraag ik me af waarom ik rondloop op een terrein dat met de dag nadrukkelijker ruikt naar een mengeling van verschraald gras, bier en urine. Been there, smelt that.
Dan heb ik behoefte aan afstand. Aan een rustperiode. Het is niet de eerste keer dat ik zo'n festivalpauze inlas. Het gaat dus niet om een tweede jeugd. Intussen zit ik eerder aan mijn vierde. Of misschien zelfs mijn vijfde.
Het voordeel van zo'n vierde of vijfde jeugd? Ik hoef niet zo nodig naar het grootste festival van het continent. Ik hoef niet elk gehypet moment mee te pikken. Ik kies voor festivals waar het gewoon goed vertoeven is. En soms brengt die zoektocht me niet naar een wereldstad of een megafestival, maar gewoon naar Hulst. Naar Vestrock.
Vestrock ademt de sfeer van Pukkelpop, maar dan zonder de bijhorende tienerdrukte. Hier is plaats voor iedereen. Ook voor de rest van de familie. En dat merk je. Op het terrein staan opgewonden tienermeisjes ongeduldig te wachten op de Nederlandse rapper Milolaathetlukken. Amper een uurtje later is het de beurt aan de bijhorende papa's voor Paceshifters. Het gezelschap grasduint bijna een uur lang door het archief van de grunge-goden Nirvana. En met het fenomeen Orgel Joke zorgt Vestrock voor een familiaal Sweet Caroline-meezingmoment. Zelfs vaste Vestrocker Herman Brusselmans tekent vandaag present. En dat allemaal onder een stralende zon. Geen twijfel mogelijk: Vestrock is het muzikale hoogtepunt van het jaar in Hulst en omstreken.
De eerste aangename verrassing van de dag komt uit Manchester. The Slow Readers Club serveert donkere, melodieuze britpop met een flinke scheut melancholie. Het viertal is volledig in het zwart en knipoogt overduidelijk naar de jaren ’80. De songs bouwen gestaag op rond de karakteristieke stem van Aaron Starkie en laten horen dat niet alle festivalmuziek zo nodig uitbundig hoeft te zijn om indruk te maken.
Alleen al het optreden van Stone is voldoende reden om af te reizen naar Zeeland. Het gezelschap uit Liverpool levert hoekige en rauwe gitaarriffs, mét een aanstekelijke melodie. Dit is no-nonsense rock-'n-roll vanaf de eerste noten van Monkey See Monkey Do tot de eindakkoorden van Money (Hope Ain't Gone). Tel daar nog de gretigheid van zanger Fin Power bij op en je hebt alle ingrediënten om een festivalterrein om te vormen tot een dampende massa. Stone speelt alsof hun leven ervan afhangt. Het publiek smult ervan.
Tussen al dat gitaargeweld zorgt Gavin James voor een rustpunt. De roodharige Ier hoeft nauwelijks moeite te doen om het publiek in te pakken. Met zijn warme stem, ontwapenende uitstraling en toegankelijke songs neemt hij jong en oud mee op zijn muzikale passage.
Wanneer Son Mieux het podium betreedt, stijgt de temperatuur opnieuw enkele graden. Opvallende frontman Camiel Meiresonne dirigeert zijn gezelschap met zichtbaar plezier door een set vol ritme, samenzang en aanstekelijke melodieën. Son Mieux kiest resoluut voor warmte en verbinding. Hun mix van indiepop, disco en folk werkt hier perfect. De festivalweide verandert moeiteloos in één grote dansvloer. Dit is een band die gemaakt lijkt voor zonnige festivaldagen.
In de tent van Shame is het aanvankelijk nog niet overdreven druk. Onterecht. Shame speelt scherp, energiek en met een gezonde dosis chaos. De bassist met het blonde bobkapsel lijkt zo weggelopen uit de avonturen van Jommeke. Naarmate de set vordert, stroomt de tent voller. Het enthousiasme van de springende bassist en de dominant aanwezige zanger Charlie Steen werkt aanstekelijk. Tegen het einde heeft de Londense band de aanwezigen volledig meegetrokken in hun aanstekelijke postpunk. Mission accomplished!
Een van de headliners van vandaag hoeft niet ver te reizen. dEUS komt uit Antwerpen, op een spreekwoordelijke boogscheut van Hulst. Tom Barman heeft voor de gelegenheid zijn mooiste bloemetjeshemd aangetrokken en brengt de Worst Case versus In A Bar Tour mee naar Vestrock. Daarmee snuisteren de Antwerpenaren door hun vroege klassiekers Worst Case Scenario (1994) en In a Bar, Under the Sea (1996). Geen nostalgietour die aanvoelt als een museumbezoek. dEUS klinkt scherp, gretig en opvallend energiek.
Vestrock bewijst dat een festival niet megagroot hoeft te zijn om groots te voelen. Met een affiche die probleemloos schakelt tussen jonge hype, gitaargeweld, meezingmomenten en rockgeschiedenis, biedt Hulst precies wat een goede festivaldag hoort te zijn: sfeer, ontdekking en muziek die blijft hangen als de zon is ondergegaan.
Accreditatie: Dump Magazine
Reactie plaatsen
Reacties