Welkom in ons Vietnam-reisdagboek. Stap mee in onze avonturen terwijl we het land ontdekken, van verborgen parels tot bekende trekpleisters. Vandaag: het ‘frisse’ noorden.
Na twee dagen in Hanoi verruilen we de chaos van de hoofdstad voor de bergen van Noord-Vietnam. Onze volgende bestemming: Sapa, op een spreekwoordelijke boogscheut van de Chinese grens.
Toen we thuis vertelden dat we in de maand april naar Vietnam zouden reizen, kregen we steevast dezelfde opmerking: "Dan is het daar nog lekker fris." Dat advies blijkt onderweg steeds meer op een praktische grap te lijken.
Ook vandaag tikt de thermometer ruim boven de 30 graden aan. In de zon voelt het alsof iemand de wereld op de ovenstand heeft gezet. En dat terwijl we net onderweg zijn naar een berggebied dat bekendstaat om zijn koelere klimaat.
Met de limo
De afstand tussen Hanoi en Sapa bedraagt ongeveer 320 kilometer. In België goed voor een ritje van een drietal uur. In Vietnam gelden andere regels.
Wij kiezen voor een limousinebus. Dat klinkt luxer dan het eigenlijk is. Verwacht geen chauffeur in maatpak of champagne aan boord. Wel comfortabele zetels die bijna volledig plat kunnen, airco die overuren draait en vooral: een ontspannen manier om de lange rit te overbruggen.
Terwijl Hanoi langzaam uit beeld verdwijnt, verandert ook het landschap. De drukke bebouwing maakt plaats voor groene heuvels, rijstvelden en kronkelende bergwegen.
Na een zestal uur rijden, bereiken we Sapa, een bergdorp met toeristische ambities. Sapa ligt op ongeveer 1.500 meter hoogte en werd ooit door de Fransen ontdekt als toevluchtsoord voor de zomerhitte. Vandaag is het één van de populairste bestemmingen van Noord-Vietnam. Het centrum is een mix van hotels, restaurants, souvenirwinkels en toeristen uit alle windstreken. Niet meteen het authentieke bergdorp waar sommige reisgidsen je nog altijd van proberen te overtuigen. Maar dat hoeft geen probleem te zijn. De echte reden waarom reizigers naar Sapa komen, ligt buiten het centrum.
Het dak van Indochina
Wie Sapa zegt, zegt Fansipan. Met zijn 3.147 meter is de berg het hoogste punt van Vietnam én van heel Indochina (de historische benaming voor het vasteland van Zuidoost-Azië, gelegen tussen India en China). Niet voor niets kreeg de berg de bijnaam het dak van Indochina.
Vroeger betekende een bezoek aan de top een stevige meerdaagse trekking. Vandaag bestaat er een kabelbaan. Met een lengte van 6,3 km. Goed voor het overbruggen van 1,5 km hoogtemeters. En eerlijk? Met temperaturen die ondertussen opnieuw richting sauna evolueren, twijfelen we geen seconde. De kabelbaan brengt ons in een kwartiertje boven de wolken. Letterlijk.
Onder ons verdwijnen valleien, bossen en bergflanken langzaam in de diepte. Hoe hoger we stijgen, hoe imposanter het uitzicht wordt. Boven wacht een indrukwekkend complex van tempels, trappen en uitkijkpunten. En nog meer trappen. Heel veel trappen.
Blijkbaar vonden de ontwerpers dat een bezoek aan de hoogste berg van Vietnam niet compleet was zonder eerst nog enkele honderden hoogtemeters te voet af te leggen.
Op deze hoogte bestaat er een kleine kans op hoogteziekte. Voor sommige mensen. Ik mag me vandaag bij die categorie rekenen. Hoofdpijn, duizeligheid en elke stap voelt als een olympische inspanning. Het leven is zwaar, boven op het dak van Indochina. Ik ben hier zat zonder drank.
Lao Chai en Ta Van
De volgende ochtend trekken we richting de dorpen Lao Chai en Ta Van. Op zoek naar het beeld dat de meeste reizigers voor ogen hebben wanneer ze aan Sapa denken: groene valleien, rijstterrassen die tegen de bergflanken lijken geplakt, waterbuffels die onverstoorbaar hun dag doorbrengen en dorpjes waar verschillende etnische minderheden al generaties lang wonen. Tot daar de theorie. De praktijk ziet er helemaal anders uit.
We zijn te vroeg in het jaar. De rijstvelden liggen er nog kaal en verlaten bij. De waterbuffels zijn nergens te bekennen. Het plantseizoen moet nog beginnen. In plaats van toeristen ontmoeten we vooral locals.
Lao Chai en Ta Van voelen een stuk rustiger aan dan het centrum van Sapa. Hier geen grote hotels of drukke winkelstraten. Wel kronkelende paadjes, houten huizen en eindeloze vergezichten. De omgeving voelt indrukwekkend authentiek aan.
Cat Cat
Wie ooit foto's van Sapa heeft opgezocht, heeft waarschijnlijk al beelden gezien van Cat Cat Village. Het dorp ligt vlak bij het centrum en is uitgegroeid tot één van de populairste attracties van de regio.
Authentiek? Dat hangt af van je definitie.
Fotogeniek? Absoluut.
Overal duiken traditionele huizen, houten bruggen, bloemenvelden en uitzichtpunten op. Het lijkt soms alsof het hele dorp ontworpen werd met Instagram in het achterhoofd.
Op verschillende plaatsen kunnen bezoekers kleurrijke outfits aantrekken die geïnspireerd zijn op de lokale bevolkingsgroepen. Vervolgens trekken ze samen met een fotograaf het dorp in voor een uitgebreide fotosessie.
En wanneer we zeggen uitgebreide fotosessie, bedoelen we ook uitgebreid. Overal zien we fotografen die hun modellen aanwijzingen geven alsof ze bezig zijn aan de cover van een internationaal modemagazine.
Poseren op een brug. Poseren tussen de bloemen. Poseren met een mand. Poseren terwijl je zogezegd niet poseert. Het levert soms bijzondere taferelen op, maar eerlijk is eerlijk: tegen de achtergrond van de bergen begrijpen we perfect waarom zoveel mensen hiervoor kiezen. Ik installeer me naast zo’n fotografen en 'leen' even zijn model. De fotograaf is daar duidelijk niet gelukkig mee, maar geeft op typisch Vietnamese wijze geen commentaar. Het model vindt die extra aandacht helemaal prima.
Voor we naar Vietnam vertrokken, hoorden we regelmatig dat Sapa een aangename ontsnapping zou zijn aan de hitte van de rest van het land.
Waarschijnlijk klopt dat ook. Zonder hittegolf. Maar vandaag niet. Zelfs hier, hoog in de bergen, lopen de temperaturen op tot ver boven wat wij als fris zouden omschrijven. De verkoelende berglucht waar iedereen het over had? Die moet ergens onderweg zijn achtergebleven. Gelukkig maken de uitzichten veel goed. En bestaat er zoiets als ijskoffie. Heel veel ijskoffie.
We ontdekken de lokale specialiteiten. Na een dag in de bergen schuiven we 's avonds aan voor een Vietnamese hot pot. Een dampende pot bouillon komt midden op tafel, waarna je zelf vlees, vis, groenten, noedels, tofu en paddenstoelen toevoegt. Een beetje zoals gourmetten, maar dan met soep. De hete hot pot smaakt ook bij temperaturen boven de 30 graden perfect. Logica is soms overrated.
Eerste indruk
Na 48 uur in Sapa begrijpen we perfect waarom deze regio zo populair is. Niet vanwege het centrum. Niet vanwege de souvenirwinkels. Maar vanwege de natuur. De bergen. De valleien. De rijstterrassen. De dorpen die zich vastklampen aan de heuvels. Sapa voelt compleet anders aan dan Hanoi. Minder chaos. Meer ruimte. Meer groen. En ondanks de hitte toch net iets meer ademruimte.
We zouden die legendarische frisse berglucht nog altijd graag eens ontmoeten. Misschien een volgende keer.
Reactie plaatsen
Reacties