Praag - Praha voor de Tsjechen. Het is de hoofdstad van Tsjechië en een stad die al eeuwenlang weet hoe ze indruk moet maken. Een historische binnenstad vol kastelen, kerken, bruggen en pleinen. De Moldau die er dwars doorheen stroomt en meer dan genoeg geschiedenis om een paar stevige boeken mee te vullen. Maar Praag is meer dan een openluchtmuseum. Het is ook de stad van Kafka, Mucha en Mozart. Van absurde kunstwerken, verborgen hoekjes en stevige rock-’n-roll-verhalen. Zelfs Depeche Mode liet hier zijn sporen na. En wij zijn niet naar Praag gekomen om alleen maar naar oude gevels te kijken. We hebben 72 uur. Dat klinkt ruim, maar in een stad waar achter elke hoek weer iets interessant, mooi of ronduit iets vreemd opduikt, is dat belachelijk weinig. Dus … wandelschoenen aan, fotocamera in de aanslag en gaan!
Kafka draait door
Onze eerste stop is er meteen eentje met een stevige dosis Kafka. Niet met een boek, maar met zijn hoofd. Het Franz Kafka-hoofd is een gigantische, spiegelende sculptuur van de Tsjechische kunstenaar David Černý. Het bestaat uit verschillende horizontale lagen die ten opzichte van elkaar draaien. Kafka zou het waarschijnlijk allemaal bijzonder toepasselijk hebben gevonden.
Mucha
Onze volgende afspraak is met iemand die het leven een pak sierlijker heeft ingekleurd: Alphonse Mucha. De man werd wereldberoemd met zijn affiches in typische art-nouveaustijl. Affiches met bloemen, sierlijke lijnen en elegante vrouwen. Mucha was een Tsjechische kunstenaar die na z’n Parijse jaren terugkeerde naar zijn vaderland. In Praag werkte hij onder meer aan grote decoratieve projecten en aan zijn monumentale Slav Epic. Praag is de Mucha-stad bij uitstek en dat zullen we geweten hebben. In het Mucha Foundation Art Museum krijgen we een inkijk in zijn werk en leven. Het museum is opvallend klein. Maar het is niet het enige museum in deze stad waar zijn collectie te zien zijn. Mucha’s werk is ondertussen meer dan een eeuw oud, maar oogt nog altijd opvallend modern. Art nouveau avant la lettre. Of Instagramwaardig voordat Instagram bestond.
Het Oude Stadsplein
Van Mucha gaat het richting Oude Stadsplein, een indrukwekkende mix van historische gevels, kerken, terrassen en straatartiesten. En vooral heel veel mensen die allemaal ongeveer hetzelfde proberen te doen: een foto maken zonder 500 figuranten. Hier gaat de toeristische volumeknop meteen een paar standjes hoger.
Toch blijft het een indrukwekkende plek. Het Oude Stadsplein vormt al eeuwenlang het historische hart van de stad. Aan het plein staat het Oude Raadhuis met zijn beroemde toren en de al even beroemde Orloj, ‘de klok’. Deze dateert uit 1410 en behoort tot de oudste nog werkende astronomische klokken ter wereld. Elk uur komt er een klein spektakel op gang met onder meer een optocht van de twaalf apostelen. Je merkt snel wanneer het bijna tijd is. Niet omdat de klok begint te tikken. Wel omdat een toeristische magneet iedereen in de buurt aantrekt. Ook ons, uiteraard. De apostelen verschijnen, het skelet rinkelt met zijn belletje, iedereen haalt zijn smartphone boven en in minder dan een minuut is de show alweer voorbij. Een eeuwenoude attractie met een showduur waar zelfs TikTok jaloers op is.
Hard Rock Café
Onze volgende stop, het Hard Rock Café. Niet omdat we honger hebben. Of beter… niet alleen omdat we honger hebben. De Hard-Rock-Café-pin-verzamelaar-nerd in mezelf wordt wakker in de buurt van het Amerikaanse café- en restaurantconcept. De keuze is eenvoudig. We gaan voor eentje mét logo en vier toeristische trekpleisters van de stad. Toerisme met een vleugje rock-’n-roll. Me happy!
Cannabis à volenté
Tijdens de wandeling valt ons nog iets anders op: cannabisshops. Overal. In het toeristische centrum lijken ze bijna even talrijk als de souvenirwinkels. Is Praag de Tsjechische versie van Amsterdam geworden? Niet helemaal. Veel van deze winkels verkopen hennepproducten, accessoires en andere laag-THC-producten. Het straatbeeld is dus minder een wietparadijs dan het op het eerste gezicht lijkt. Maar eerlijk? Na de vijfde winkel vragen we ons af hoeveel cannabiswinkels een stad als Praag nodig heeft. En dat zijn er blijkbaar veel.
Karelsbrug
We stappen richting Karelsbrug. De Moldau onder ons. Historische gebouwen rondom ons. Beelden langs de balustrade en de skyline van Praag op de achtergrond. Het plaatje klopt. Alleen denkt ongeveer half Europa op hetzelfde ogenblik dat dit het perfecte moment is om de iconische brug te bezoeken. We schuifelen mee. Maar klagen doen we niet. Zelfs tussen honderden toeristen blijft dit een indrukwekkend stukje Praag. En voor een fotograaf is het eigenlijk simpel: gewoon wachten tot er tussen alle hoofden, armen en selfiesticks een klein stukje brug zichtbaar wordt. Een andere optie? Een eigen versie maken van de iconische Depeche Mode-foto van Anton Corbyn. Aan welk standbeeld? Aan het beeld met de lange rij wachtenden die even in de voetsporen van (zanger) Dave Gahan en (gitarist/keyboardspeler) Martin Gore willen treden. Geduld is een mooie deugd. Hier zeker.
De Sint-Franciscus van Assisi-kerk, pal naast de Karelsbrug, is een schoolvoorbeeld van barokke overdaad. Goud, marmer, engeltjes en beelden: hier heeft de barok werkelijk niets aan de verbeelding overgelaten. Voor wie van een flinke portie pracht en praal houdt, is dit dus een verplichte stop.
Lennon Wall
Nog meer muziek. Nu aan de overkant bij de Lennon Wall. De muur groeide in de jaren 1980 uit tot een symbool van vrijheid, vrede en verzet. Mensen brachten er teksten en afbeeldingen aan die niet strookten met de officiële lijn van het toenmalige communistische regime. Vandaag is het vooral een kleurrijke muur vol graffiti, boodschappen en verwijzingen naar John Lennon. Een beetje chaotisch. Een beetje idealistisch. Een beetje fotogeniek. Een beetje lelijk, ook.
Baby’s
We wandelen verder naar Kampa, het eiland aan de Moldau. Met zijn water, oude huizen en rustige hoekjes begrijp je meteen waarom het soms de Praagse tegenhanger van Venetië wordt genoemd. Maar wij komen hier vooral voor het Kampa Museum. Want daar staan ze. De baby’s. Grote, bronzen baby’s van David Černý die door het gras kruipen. Heeft er iemand een peuterspeelzaal met reuzen losgelaten? En alsof dat nog niet vreemd genoeg is, hebben ze geen gewone gezichten. Hun gezicht bestaat uit een soort barcode. Waarom? Geen idee. We zijn in Praag en hebben geleerd dat je bij David Černý vooral niet te veel vragen moet stellen. Of juist wel. Wie door Praag wandelt, kan nu eenmaal niet voorbij de kunstwerken van Černý.
Gele pinguïns
Alsof de baby’s nog niet vreemd genoeg waren, staat honderd meter verder nog een andere opvallende installatie: de gele pinguïns. Een rij felgele pinguïns etaleert zich op een brug over het water. Waarom geel? Omdat zwart-wit blijkbaar te voorspelbaar was. De pinguïns zijn vrolijk, opvallend en compleet absurd in hun omgeving. En eigenlijk vatten ze daarmee onze eerste dag in Praag perfect samen. Want Praag is niet alleen een stad van kastelen, kerken, historische pleinen en eeuwenoude gebouwen. Tussen al dat erfgoed zit een stevige dosis moderne en soms ronduit bizarre kunst. En net die combinatie maakt de stad zo leuk.
Na amper één dag hebben we Kafka zien draaien, Mucha bewonderd, de Orloj aan het werk gezien, een HRC-pin gescoord, ons afgevraagd waarom er zoveel cannabisshops zijn, over de Karelsbrug geschuifeld, bij Lennon gestaan, gigantische baby’s ontmoet en gele pinguïns gespot.
En dan moeten we nog beginnen aan de rest van Praag.
Wordt vervolgd...
Reactie plaatsen
Reacties