Praag (2): een bibliotheek, een kasteel en een omgekeerd paard

Een bibliotheek om stil van te worden

De Strahov-bibliotheek is zo’n plek waar je als fotograaf even vergeet dat er ook nog een programma bestaat. Boekenkasten, historische wereldbollen, beschilderde plafonds en een interieur dat eruitziet alsof Umberto Eco hier elk moment een roman kan komen schrijven. We blijven kijken. En fotograferen. En nog wat kijken. Het is zo’n typisch wow-moment waarop je planning langzaam begint te verdampen.

Naast de bibliotheek bezoeken we ook de Strahov-schilderijengalerij en de historische delen van het klooster die voor bezoekers toegankelijk zijn. Meer kunst, meer geschiedenis en vooral meer redenen om onze oorspronkelijke timing compleet overboord te gooien. Maar ach. We zijn op citytrip. En we hebben geen reisleider bij ons. Het is go with the flow!

Geheugenvulling

Van Strahov wandelen we richting Praagse burcht. Een uitstekende keuze voor wie houdt van mooie uitzichten én stevige kuiten. De route loopt langs de wijnranken. Voor ons ontvouwt zich de skyline van Praag, met de rode daken en torens beneden ons. Het is een behoorlijk fotogeniek stukje stad. Dat vinden wij niet alleen. Onderweg zien we de ene fotoshoot na de andere. Koppels die elkaar verliefd aankijken, mensen die hun beste toeristenpose bovenhalen en fotografen die duidelijk meer tijd hebben om het perfecte beeld te maken. Herinneringen voor thuis. Of gewoon geheugenvulling op het mobieltje.

Wij wandelen verder. De Strahov-bibliotheek heeft een stevige hap uit onze planning genomen. Daardoor blijft er van het bezoek aan de burcht nog maar weinig tijd over. Geen probleem. Uitstel is geen afstel. We doen morgen nog een poging.

Dag drie

Na tien uur, een portie koprová omáčka – rundvlees met brooddumpling in een romige dillesaus – en een ovocné knedlíky als dessert, kunnen we er weer tegen. Daar komt nog een fles Becherovka bij. Want wie in Tsjechië rondloopt, komt vroeg of laat deze amberkleurige kruidenlikeur tegen. En bij ons was het love at first sight. Het drankje komt oorspronkelijk uit Karlovy Vary, het bekende Tsjechische kuuroord. De productie begon in 1807, op basis van een geheim recept met een twintigtal kruiden en specerijen. De exacte samenstelling blijft geheim. Maar het is goed voor de maag, dus we zijn helemaal pro.

Of het werkelijk helpt om een stevige Tsjechische maaltijd te verteren? Daarover bestaat waarschijnlijk minder wetenschappelijke zekerheid dan over het recept. Maar het smaakt naar kruiden, kaneel en een flinke dosis Tsjechische traditie. De iconische platte groene fles maakt de magie compleet.

Gouden straat

Deze keer zit onze timing een stuk beter. Het contrast met de bizarre moderne kunst van gisteren kan nauwelijks groter zijn. Hier geen ronddraaiend Kafka-hoofd of kruipende bronzen baby's, maar eeuwenoude muren, religieuze kunst en architectuur van het formaat doe maar indrukwekkend. De Praagse burcht is niet enkel een gebouw, maar een enorm complex waarin onder meer de Sint-Jorisbasiliek, het Gouden Straatje en de Sint-Vituskathedraal liggen. Dat verklaart meteen waarom je hier gemakkelijk een halve dag kunt rondlopen zonder het gevoel te krijgen dat je alles hebt gezien. Maar wonder boven wonder: we houden nog tijd over.

Omgekeerd paard

We beginnen stilaan te begrijpen dat je in Praag vooral niet te veel moet plannen. Gewoon blijven wandelen. Er duikt vanzelf wel iets op.

Onze cultuurdag krijgt nog een onverwachte bonus. Op weg naar ons appartement lopen we door een bijna leeg winkelcentrum en botsen we op een beeld dat perfect past bij onze eerste dag. Een paard. Maar dan anders. Het paard hangt ondersteboven aan het plafond. Dood. Met de poten omhoog. Boven op de buik zit Sint-Wenceslas, de Tsjechische nationale heilige. Dezelfde man die op het bekende ruiterstandbeeld op het Wenceslasplein keurig op een rechtopstaand paard zit. Welkom bij Kůň, het beroemde omgekeerde paard van de Tsjechische kunstenaar David Černý. En ja, dit is dezelfde David Černý die we gisteren al tegenkwamen bij de gigantische kruipende baby's op Kampa.

Hoek(je) af

Černý is ondertussen de huisartiest van het moderne, licht gestoorde Praag. Hij werd in 1967 in Praag geboren en studeerde aan de Academy of Arts, Architecture and Design. Zijn carrière nam meteen een opvallende start: in 1991 schilderde hij een Sovjet-tank in Praag roze. Hij werd gearresteerd en verwierf er meteen internationale bekendheid mee. Het roze tankverhaal zegt eigenlijk alles. Černý maakt kunst die je niet gewoon passeert. Je moet ernaar kijken. Soms lachen. Soms fronsen. En af en toe even nadenken over wat de kunstenaar nu weer in zijn hoofd heeft gehaald. Zijn baby’s zagen we eergisteren. Maar in Praag kom je nog veel meer van zijn werk tegen: van een ronddraaiend Kafka-hoofd tot bizarre sculpturen en installaties. Zijn officiële oeuvre omvat tientallen permanente werken in verschillende vormen en stijlen. Of Černý daar een specifieke politieke boodschap mee bedoelde? Daar moeten we voorzichtig mee zijn. De kunstenaar staat erom bekend dat hij zijn werken niet graag van een gebruiksaanwijzing voorziet. Het publiek mag zelf kijken en interpreteren. En eerlijk? Kunst met een (flinke) hoek af?! Dat vinden wij eigenlijk wel leuk.

Patroon

Na drie dagen begint het patroon duidelijk te worden. Praag heeft zijn kastelen, kerken, historische pleinen en eeuwenoude bibliotheken. Maar tussendoor zet iemand een roze tank neer. Of een hoofd dat uit 42 draaiende metalen delen bestaat. Of gigantische baby's met barcodegezichten. Of gele pinguïns. Of een dode knol met een heilige erop. De stad blijft verrassen.

Na onze derde dag hebben we niet alleen een bibliotheek en een burcht gezien, maar ook wijnranken, een kathedraal, een paar duizend historische boeken, een massa toeristen, een stevige portie Tsjechisch eten, Becherovka en opnieuw een kunstwerk waarvan je thuis waarschijnlijk moet uitleggen dat het écht bestaat.

En onze kuiten?

Die hebben ondertussen officieel de status van cultureel erfgoed bereikt.

Praag, we zijn er nog niet klaar mee.

Wordt vervolgd.