Na Kafka, Mucha, een bibliotheek waar we bijna een halve dag zijn blijven plakken, een burcht, kruipende baby's en een dood paard aan het plafond, is het tijd voor de laatste loodjes. Onze voeten beginnen stilaan te protesteren en de terugvlucht komt dichterbij. Maar we zijn nog niet uitgekeken. En Praag is nog lang niet uitgespeeld.
Boerenmarkt
We beginnen de dag aan de Náplavka Farmers’ Market, de boerenmarkt aan de oevers van de Moldau. Op zaterdag verandert de rivieroever in een gezellige bedoening met tafeltjes vol vers gebak, kaas, bloemen en lekkers. We slenteren langs de kraampjes en laten ons verleiden. We kopen een gerookte worst. Een prima keuze, zo blijkt. Smaakvol, stevig en helemaal niet verkeerd als tussendoortje. Alleen heeft die worst één klein nadeel: de geur. Die blijkt namelijk nogal gehecht aan ons gezelschap. Terwijl wij verder langs de Moldau wandelen, reist onze gerookte vriend vrolijk mee. En niet voor even. De geur blijft ons zowat de hele dag achtervolgen.
We wandelen verder langs de rivier. Het weekend is duidelijk begonnen. Bootjes varen af en aan, mensen zoeken het water op en overal hangt die typische sfeer van een stad die even niet hoeft te werken. Er wordt geslenterd, geshopt, gegeten en gedronken. Wij schuiven vrolijk mee. Het kost niets en levert zo nu en dan een toffe foto op. Logisch, de Moldau slingert zich door de stad en biedt voortdurend nieuwe perspectieven op bruggen, historische gebouwen en de skyline. Voor een fotograaf is dat mooi meegenomen. Je hoeft hier niet lang te zoeken naar een beeld dat de moeite waard is.
Lekkere schoorsteen
En dan duikt hij weer op: de trdelník. Wie door het toeristische centrum van Praag wandelt, kan er niet naast kijken. Het zoete deeg wordt rond een cilinder gewikkeld, boven de hitte gebakken en vervolgens bestrooid met suiker en kaneel. De trdelník ziet eruit als een soort holle boomstam of schoorsteen. Tegenwoordig kun je de cilinder met zowat alles versieren. Met ijs, chocolade, noten, koekjes… De fantasie van de verkoper kent weinig grenzen. De calorieënteller gaat gelukkige nooit mee op vakantie. Hoewel de trdelník in Praag bijna als een nationaal symbool wordt verkocht, ligt de oorsprong van het koekje in Roemenië. Of in Hongarije. Daar kennen ze het gebakje als kürtőskalács. Is de trdelník nu authentiek Praags, half Hongaars of een – zeer geslaagde - toeristische marketingvondst, dat laten we even in het midden. We kijken met open mond en een beetje kwijlend naar de luxueuze uitvoering. Eentje gevuld met ijs, slagroom en chocolade. Een mens moet zichzelf af en toe eens verwennen. Zeker na al die kilometers.
Azië aan de Moldau
Terwijl we verder wandelen, worden we verrast door een grote optocht. Heel wat deelnemers trekken door de stad in het geel gekleed, met kleurrijke vlaggen en spandoeken. Er zijn vertegenwoordigers uit heel wat landen. Even wanen we ons niet meer in Centraal-Europa, maar ergens in Azië. Het zijn aanhangers van Falun Gong, een spirituele beweging die begin jaren negentig in China ontstond, onder leiding van Li Hongzhi. Ze combineren meditatie en rustige bewegingsoefeningen met een levensfilosofie die draait rond waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. Wat voor de ene een manier is om innerlijke rust te vinden, is voor de Chinese regering een bedreiging. Falun Gong groeide in de jaren negentig razendsnel en kreeg miljoenen aanhangers. De communistische partij zag in die grote, onafhankelijke beweging een mogelijke concurrent voor haar macht en controle over de bevolking. In 1999 werd Falun Gong verboden en bestempelde de regering de beweging als een ‘gevaarlijke sekte’. Sindsdien worden aanhangers vervolgd, opgepakt en soms opgesloten, onder meer omdat ze hun overtuiging blijven aanhangen of verboden informatie verspreiden. De beweging en haar aanhangers organiseren daarom ook buiten China bijeenkomsten en optochten om aandacht te vragen voor die vervolging.
Hier in Praag worden we vriendelijk aangesproken en krijgen we folders in de handen gedrukt. Geen gevaarlijke toestanden dus, maar een poging om voorbijgangers te informeren over de vervolging in China. Een foldertje met een boodschap, zeg maar. Alleen is die boodschap in hun thuisland helaas een pak minder vrijblijvend.
Voor ons is het een onverwachte ontmoeting tijdens een gewone stadswandeling. De opvallende kleuren, de vlaggen en de grote groep deelnemers trekken de aandacht. We blijven even kijken en proberen te begrijpen wat er precies aan de hand is. Het is een van die momenten waarop je beseft dat een citytrip meer kan opleveren dan mooie gebouwen en foto's. Soms wandel je onverwacht een verhaal binnen dat je vooraf helemaal niet op je programma had staan.
Portie cultuur
Voor onze laatste halte trekken we naar het Nationaal Museum van Praag, boven aan het Wenceslasplein. Er was ook een praktische reden voor deze keuze. We kunnen er onze bagage gratis achterlaten in afwachting van onze terugvlucht. Kijk, dat is nu eens een museumbezoek dat meteen met een logistiek voordeel begint. Geen gesleur met koffers. Geen zoektocht naar een dure bagagekluis. Gewoon de spullen achterlaten en de cultuur in.
Het gebouw op zich is al een bezoek waard. De monumentale gevel, de indrukwekkende trappenhal, de hoge plafonds en het rijkelijk versierde interieur maken meteen duidelijk dat dit geen klein buurtmuseum is. Het historische gebouw staat boven aan het Wenceslasplein en is een van de bekendste monumenten van de stad. Binnen wacht een enorme collectie die veel verder gaat dan wat je in een klassiek kunstmuseum verwacht.
Wij richten onze aandacht vooral op ‘Wonderen van de evolutie’. De tentoonstelling brengt de evolutie en de diversiteit van het dierenrijk op een indrukwekkende manier in beeld. De absolute blikvangers is het skelet van een vinvis. We passeren een witte haai, een dwergvinvis en een gigantisch model van een reuzeninktvis. We kijken onze ogen uit. Het is zo'n tentoonstelling waarbij je van het ene indrukwekkende beestje naar het andere loopt. Voor een fotograaf is dit een plek waar je voortdurend op scherp staat. Details, structuren, vormen, schaduwen en kleuren. We hadden hier gemakkelijk veel meer tijd kunnen doorbrengen. Maar …, we hebben een vliegtuig te halen. En dat vliegtuig wacht niet omdat wij zo nodig nog een haai willen bekijken.
Zetel
Het zit erop. Met de markt aan de Moldau, een calorierijke trdelník, een onverwachte internationale optocht en een indrukwekkend museumbezoek. Praag heeft ons de voorbije dagen een bijzonder gevarieerd programma voorgeschoteld. We hebben historische pleinen en bruggen gezien, kunst bewonderd, kastelen bezocht, door een gouden straatje gewandeld en ons laten verrassen door een kunstenaar die blijkbaar vindt dat een paard niet noodzakelijk op vier poten hoeft te staan. We hebben gegeten, gedronken, gefotografeerd en vooral veel gewandeld.
En toch voelt het alsof we nog maar een stukje van Praag hebben gezien. Er zijn nog musea, wijken, parken en straten die we niet hebben ontdekt. Nog meer kunstwerken die we waarschijnlijk niet meteen begrijpen. Nog meer cafés, markten en plekken waar we gewoon even willen blijven hangen.
Maar nu… naar huis. Want zelfs een citytripper heeft af en toe nood aan een zetel.
Reactie plaatsen
Reacties