Al-Karak – Er zijn van die plekken waar je weinig of geen verwachtingen van hebt maar die je volledig omverblazen. Wadi Bin Hammad in Jordanië is zo’n plek. Een kloof, vol varens en palmbomen, kabbelend water, midden in een dor en stoffig landschap. Alsof je plots in een andere wereld stapt.
Centraal in het ruige hart van Jordanië ontdek ik een plek die voelt als een fata morgana: Wadi Bin Hammad. Een groene oase, verscholen tussen kale bergen en zandkleurige rotsen. Hier borrelt al eeuwenlang water uit de aarde. De kloof die het water heeft uitgesleten zou je eerder in een tropisch regenwoud dan in de Jordaanse woestijn verwachten.
Vanaf het moment dat ik de wadi binnenstap, voelt de lucht koel en vochtig aan. Bijna fris na de droge hitte erbuiten. Palmbomen en varens groeien uit de met mossen bedekte rotswanden. Kleine stroompjes komen langs de wanden naar beneden. Wadi Bin Hammad is geen gewone wandeling, dit is een mini-avontuur.
Indiana Jones
De wandeling begint bovenaan de kloof. Langs een kronkelig pad daal ik langzaam af. In het begin probeer ik mijn voeten droog te houden, maar dat plan berg ik al op na de eerste bocht. Binnen een minuut staan mijn schoenen vol warm, helder en verfrissend water.
Het geluid van de kabbelende stroom en de kleine watervalletjes werkt bijna meditatief. Tussen de hoge, steile rotswanden van zandsteen en kalksteen groeit een oase van groen. De zon glijdt langs de kloof en geeft de rotsen tinten van oranje en roze tot goud.
Soms blokkeert een waterval of een rotsblok de route door het water en moet ik klimmen, klauteren of springen. Op zulke momenten voel ik me even Indiana Jones in de Jordaanse jungle. Het water is ondiep, de stroming zacht en het avontuur precies uitdagend genoeg.
Hoe verder ik wandel, hoe stiller het wordt. Alleen het klateren van het water en het zingen van vogels is nog te horen. De lucht is koel en vochtig, en elk briesje voelt als een zegen na de woestijnhitte erbuiten.
Voer voor fotografen
De kloof is een droom voor fotografen. Elke bocht onthult een nieuw uitzicht: zonnestralen die door het bladerdak breken, glinsterend water dat langs gladde rotsen stroomt, en de grillige vormen die erosie in de steen heeft getekend.
Ik probeer vogels te spotten. Hun gezang weerkaatst tegen de wanden, maar ze laten zich niet zien. Niet erg. De rust, het zalige water en het groen maken alles goed. Dit is een plek waar de tijd lijkt stil te staan.
Wodka van het Midden-Oosten
Na de wandeling wacht bovenaan de kloof een kleine hut waar een paar oudere mannen thee schenken. Zoete, dampende thee, de “wodka van het Midden-Oosten”, verduidelijken ze lachend. De thee is inbegrepen in de kleine toegangsprijs van de wadi.
Mijn schoenen liggen in de zon te drogen terwijl ik geniet van het uitzicht, tot ik plots merk dat ik er niet alleen zit. Mijn benen zijn bedekt met een zwerm nieuwsgierige, koppige vliegen. Tientallen vliegen. Honderden vliegen. De beestjes houden vol en bijten. Dit had het perfecte Jordanië-moment kunnen zijn: een glas dampende thee, een stralende zon. Maar het gezoem en de venijnige beten verstoren mijn idyllische droom.
Kasteel
Na onze verfrissende ontdekkingstocht in de wadi rijden we richting Kerak, waar hoog boven de stad het imposante Kasteel van Kerak uitkijkt over de vallei. Onderweg stoppen we voor een kom rijst met lam. Geen avontuur met een lege maag. Daarna trekken we de geschiedenis in.
Het fort, gebouwd in de 12e eeuw door kruisvaarders, lijkt rechtstreeks uit een film te komen. Dikke muren, donkere gangen en hoge torens domineren de horizon. Dit was ooit een van de machtigste bolwerken van het Midden-Oosten.
Rooftochten
De geschiedenis ademt binnen deze muren. Hier liep ooit kruisvaarder Paganus de Schenker (overleden tussen 1148 en 1152) rond, de ridder die het fort bouwde in naam van koning Boudewijn II van Jeruzalem. Hier plande de beruchte Reinoud van Châtillon zijn rooftochten, tot hij de woede van Saladin opwekte.
Ik wandel door ondergrondse gangen die ooit als schuilplaatsen dienden, langs donkere kamers en open binnenpleinen. Op sommige muren staan nog oude inscripties, sporen van de kruisvaarders en de moslims die hier later regeerden.
Vanop de bovenste muur strekt het uitzicht zich uit over de Dode Zee, de Jordaanvallei en de heuvels die in de verte verdwijnen. De zon zakt langzaam en kleurt de stenen goud. Even is het stil. Alleen de wind fluistert langs de kantelen. Ik kijk uit over het landschap met het besef dat op deze plek eeuwen geschiedenis samenkomen.
Van tropische kloof tot kruisvaarder fort, Jordanië blijft verrassen, na elke verkeersdrempel, na elke bocht van de weg.
Reactie plaatsen
Reacties