Welkom in het volgende hoofdstuk van ons Vietnam-reisdagboek. We zitten nog steeds in het centrum van het land. Vandaag trekken we naar Hue, de voormalige keizerlijke hoofdstad van Vietnam.
De snelste chauffeur van Centraal-Vietnam
Voor de rit van Hoi An naar Hue kiezen we voor een privéchauffeur. Op papier klinkt dat ideaal. Onderweg willen we enkele tussenstops maken, rustig genieten van het uitzicht en af en toe de benen strekken.
Onze chauffeur blijkt daar een andere visie op te hebben.
Gewapend met een lijstje stopplaatsen stappen we in. Hij knikt vriendelijk, start de motor en lijkt vervolgens één duidelijke missie te hebben: zo snel mogelijk in Hue geraken.
Tempo. Tempo.
Elke keer wanneer we denken dat hij vertraagt voor een geplande stop, geeft hij net wat extra gas. Alsof hij deelneemt aan een onzichtbare tijdrit.
Na enige aandrang slagen we er toch in om twee tussenstops af te dwingen.
De eerste is puur uit noodzaak. Honger.
Met zicht op zee schuiven we aan in een eenvoudig visrestaurant. De kreeft die we bestellen zwemt nog rond wanneer we toekomen. Verser wordt het niet. Even later ligt hij op ons bord. Soms hoeft een lunch niet ingewikkelder te zijn dan dat.
City of Ghosts
De tweede stop ligt een kleine 35 kilometer ten oosten van Hue, in het vissersdorp An Bằng.
Onze chauffeur begrijpt er niets van.
Onderweg vraagt hij een eerste keer waarom we per se naar de "City of Ghosts" willen. Even later volgt dezelfde vraag opnieuw. Wanneer we bijna aankomen, probeert hij het nog een derde keer.
"Jullie weten toch dat daar mensen begraven liggen?"
Ja, dat weten we.
Dat is de bedoeling van een begraafplaats, toch?!
De City of Ghosts is geen klassieke dodenakker. Het lijkt eerder een stad vol miniatuurpaleizen. Tussen de zandwegen verrijzen honderden kleurrijke mausolea, groter en indrukwekkender dan de meeste huizen die we onderweg zagen.
Elke familie probeert haar grafmonument nog net iets indrukwekkender te maken dan dat van de buren. Marmer, draken, zuilen, pagodes... niets lijkt te veel.
Het resultaat is even surrealistisch als fascinerend. Je waant je in een gigantische stad, waar alleen de stilte regeert.
Dit is een begraafplaats. Maar ook een plek die iets vertelt over familie, tradities en de manier waarop de Vietnamezen hun voorouders blijven eren.
Onze chauffeur wacht intussen geduldig op de parking. Wellicht nog altijd niet helemaal overtuigd van onze tussenstop.
Keizerlijke Stad
Hue ademt geschiedenis.
Bijna anderhalve eeuw lang was de stad het politieke hart van Vietnam. Vandaag is vooral de Keizerlijke Citadel daarvan het tastbare bewijs.
Achter de hoge muren schuilt een enorm domein met paleizen, tempels, binnenplaatsen en tuinen. Sommige gebouwen zijn prachtig gerestaureerd, andere dragen nog altijd de littekens van de Vietnamoorlog.
Alleen...
Het is verschrikkelijk warm.
De thermometer flirt met temperaturen waarbij zelfs stilstaan een fysieke inspanning wordt. Elke schaduwplek krijgt plots dezelfde aantrekkingskracht als een vijfsterrenhotel met airco.
We wandelen van poort naar paleis, zoeken regelmatig verkoeling onder een boom en drinken onderweg liters water.
Mooi?
Absoluut.
Maar tegen het einde van ons bezoek zijn we minstens even onder de indruk van ons eigen doorzettingsvermogen als van de citadel.
Privéboot
Onze tweede dag begint op de Parfumrivier.
We willen met een bootje naar de Thiên Mụ-pagode varen. Over de prijs wordt weinig onderhandeld. Achteraf beseffen we dat we waarschijnlijk royaal te veel hebben betaald.
Ach ja.
We hebben de volledige boot voor ons alleen.
Dat voelt ergens ook wel luxueus.
Rustig glijden we over de rivier terwijl het dagelijkse leven zich langs de oevers afspeelt. Vissers halen hun netten binnen, kinderen spelen aan het water en af en toe passeert een andere boot.
De Thiên Mụ-pagode, met haar iconische zeven verdiepingen, torent al van ver boven de bomen uit.
Na het bezoek keren we terug richting stad.
Onderweg proberen enkele verkopers ons nog allerlei souvenirs en prullaria aan te smeren. Ze doen zichtbaar hun best.
Wij bedanken even vriendelijk.
Onze rugzakken zijn al zwaar genoeg.
Laatste tussenstop
Na twee dagen nemen we afscheid van Hue en rijden we terug naar Da Nang.
Nog één tussenstop voor we aan het laatste deel van onze rondreis beginnen. Aan het strand vinden we de lokale brouwerij East West Brewing met een ruim terras en zicht op zee.
Op de kaart prijkt iets wat onmiddellijk onze aandacht trekt. Een Belgian Blond van 7,6% en een Belgian Dark van 8,1%. Dat kunnen we als Belgen moeilijk negeren.
De kwaliteit? Verrassend goed. Misschien niet helemaal zoals thuis, maar zeker meer dan geslaagd.
Terwijl de zon langzaam richting zee zakt, klinken we op opnieuw een geslaagd hoofdstuk van onze Vietnamreis.
Op naar het zuiden.
Reactie plaatsen
Reacties