48u op Phu Quoc

Phu Quoc staat vooral bekend om zijn witte stranden, palmbomen, azuurblauw water en alles wat daarbij hoort. Kortom: dé ideale plek om een paar dagen vooral niets te doen. Alleen… zijn wij daar niet zo goed in. Strand? Graag. Stilzitten? Nee. Een paar dagen strandvakantie leek ons aanvankelijk wel een goed idee. Na weken rondtrekken, fotograferen, wandelen en vooral véél indrukken verwerken, mag het lichaam misschien even in de relaxstand. Maar na een paar uur naar palmbomen turen, begint het te kriebelen. De klassieke strandvakantie wordt dus een expeditie over het eiland.

Relax

Wat meteen opvalt op Phu Quoc is de rust. Na Hanoi, Hoi An, Da Nang en Ho Chi Minh City voelt het verkeer hier bijna als een zondagmorgen in een dorp. Veel minder bromfietsen, minder getoeter en vooral: een pak relaxter. Ook de mensen lijken helemaal mee te gaan in dat eilandritme. Vriendelijk, behulpzaam en met die typische Vietnamese glimlach die zelfs een gesprek zonder gemeenschappelijke taal verrassend eenvoudig maakt. Al blijkt communicatie hier een nog grotere uitdaging dan op het vasteland. En dan is er natuurlijk nog die andere constante reisgenoot: de hitte.

Het is te warm voor de tijd van het jaar. We hebben ons voorbereid op warmte, maar het Vietnamese weer heeft besloten dat voorbereiding vooral een theoretisch concept is. De thermometer doet gewoon zijn ding en wij proberen vooral niet te snel te bewegen.

Privéchauffeur

Voor onze expeditie huren we een privéchauffeur. Praktisch en betaalbaar. Ons to do-lijstje wordt door de vertaalapp gehaald en off we go voor een hop-on-hop-off voor gevorderden.

Eerste halte: een peperplantage. Peper is een belangrijk landbouwproduct op Phu Quoc en de plantages geven meteen een heel ander beeld van het eiland. Geen resorts, zwembaden of witte stranden, maar planten, aarde en boeren die hier dagelijks hun werk doen.

Daarna gaat het richting Sim Wine. Sim is een vrucht die op Phu Quoc groeit en waarvan een lokale wijn wordt gemaakt. De wijnkelder in het château is vandaag gesloten. Proeven is dus geen optie. Maar het gebouw ademt grandeur en geschiedenis. En is bovendien een gewillig fotomodel.

Vervolgens bezoeken we een vissausfabriek. Nu moet je daar vooral niet binnenstappen met het idee dat je een frisse, subtiele geur tegemoet gaat. Vissaus is hier geen smaakmaker die toevallig op tafel staat. Het is een belangrijk onderdeel van de Vietnamese keuken en op Phu Quoc wordt ze op traditionele wijze gemaakt. De geur is… indrukwekkend. Laat ons het daarop houden.

Tempels

Onze chauffeur brengt ons naar de Ho Quoc Temple, een prachtige boeddhistische tempel aan de kust. Een plek waar alles even lijkt te vertragen. De tempel, de zee, de bergen op de achtergrond… zelfs wij zijn even perfect zen. Tot we natuurlijk weer foto's beginnen te maken.

Gevangenis

Daarna volgt een heel ander verhaal: Trai Giam, de voormalige gevangenis van Phu Quoc. Hier wordt het toeristische plaatje plots een stuk minder paradijselijk. Het gevangeniskamp herinnert aan een donkere periode uit de Vietnamese geschiedenis en toont hoe gevangenen tijdens de oorlog werden behandeld. Het contrast is groot. Een eiland dat vandaag vooral wordt verkocht als tropisch vakantieparadijs, heeft ook een geschiedenis die een pak minder zonnig is. En misschien is het daarom goed om tijdens een reis af en toe verder te kijken dan de stranden en de toeristische brochures.

Order and sit!

De maag begint te knorren. Onze chauffeur stopt bij een lokaal visrestaurant. Geen menukaart waar we iets van begrijpen. Geen ober die uitgebreid in het Engels uitlegt welke culinaire hoogstandjes er allemaal mogelijk zijn. Hier schuiven vooral de người Phú Quốc, de inwoners van Phu Quoc aan voor hun middagmaal. De oplossing is verbluffend eenvoudig. Aanwijzen. In grote plastieken bakken zwemmen de vissen en zitten de kreeften rustig te wachten tot iemand beslist dat hun vakantie voorbij is. We vinden ergens een soort menu met prentjes. "Order and sit!" Wij wijzen aan. Meer communicatie is er eigenlijk niet nodig. Het werkt perfect. De beestjes worden uit de bakken geschept, gewogen en vervolgens klaargemaakt. De vis is vers, de smaken zijn puur en het resultaat is heerlijk. Geen ingewikkelde toestanden, geen overdaad aan sausjes. Gewoon verse vis, goed bereid.

All-invakantie

Phu Quoc heeft ondertussen ook een andere kant ontwikkeld. Een héél commerciële kant. Grote resorts, attracties, pretparken, kabelbanen en volledig uitgebouwde toeristische zones, de Vietnamese tegenhanger van Benidorm. Voor wie houdt van een all-invakantie met alles binnen handbereik, is hier ongetwijfeld veel te beleven. Wij laten het allemaal netjes links liggen. Niet omdat het slecht zou zijn. Het is simpelweg niet ons ding. Geef ons maar een chauffeur, een stoffig weggetje, een peperplantage, een lokale visboer en een plek waar niemand een Engelstalige menukaart heeft. Dat voelt voor ons toch net iets meer als reizen.

En dan komt het moment waarop we beseffen dat deze laatste dagen op Phu Quoc eigenlijk ook gewoon een beetje herstel zijn. De voorbije weken waren intens. Van noord naar centraal en uiteindelijk naar het zuiden van Vietnam. Van steden naar natuur, van tempels naar markten, van bromfietsen naar boten en van duizenden indrukken naar… nog meer indrukken.

We genieten nog wat van de warmte (…), de zee en de rust. We wandelen, kijken rond, drinken iets en doen vooral wat we de voorbije weken misschien iets te weinig hebben gedaan: niets. Al duurt dat bij ons nooit echt lang. De koffers worden gepakt. Expeditie Vietnam zit erop. Na drie weken, 4.758 foto's en ontelbare indrukken, keren we terug naar huis. Phu Quoc is een mooie afsluiter van een fantastische reis. Strandvakantie is eigenlijk best leuk. Zolang er maar een palmboom staat die bereid is om model te spelen.